ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΕΡΓΟ
Γλυκό το έργο είν’ Θεέ,
Να επαινώ εσένανε,
Να ‘χω αγάπη και στοργή,
Για κάθ’ ανθρώπινη ψυχή.
Γλυκειά ‘ν’ ημέρα Κυριακής,
Χωρίς ανθρώπινο καημό.
Να είχα την άρπα του Δαυίδ,
Να ψάλλω ύμνους στο Θεό.
Δοξολογώ τα έργα Του.
Τα ευλογημένα λόγια του,
Πόσο λαμπρά μου φέγγουνε,
Σε κάθε ένα βήμα μου.
Πόσο θα τον δοξολογώ!
Παντοτινά θα τον υμνώ,
Τ’ Άγιο Του πρόσωπ’ όταν δώ,
Εκεί ψηλά στον ουρανό.
Η αμαρτία δεν μπορεί
Ποτέ πια να με ενοχλεί.
Η αδυναμία θα χαθεί
Κι ο Σατανάς θα ηττηεί.
Τότε λοιπόν ευελπιστώ,
Να δω αυτά π’ επιθυμώ.
Θα κάνω κάθε τι καλό
Σε έναν κόσμο πιο λαμπρό.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΓΡΑΦΩΝ
Ένως 1:27 (Το Βιβλίο του Μόρμον) – «Καί σύντομα θα πάς στον τόπο της ανάπαυσης μου, ο οποίος είναι με το Λυτρωτή μου. Γιατί ξέρω ότι σε κείνον θα αναπαυτώ. Καί χαίρομαι υπέρμετρα γιά την ημέρα όπου το θνητό μου θα φορέσει την αθανασία, καί θα σταθώ εμπρός του. Τότε θα αντικρίσω το προσωπό του με ευχαρίστηση καί θα μου πεί: Έλα σε μένα, ευλογημένε, υπάρχει τόπος προετοιμασμένος γιά σένα στούς τόπους διαμονής του Πατέρα μου. Αμήν.
Ψαλμοί 92:1-5 – «Ψαλμός ωδής για την ημέρα τού Σαββάτου. ΕΙΝΑΙ αγαθό το να δοξολογεί κάποιος τον Κύριο, και να ψαλμωδεί στο όνομά σου, Ύψιστε•
«να αναγγέλλει το πρωί το έλεός σου, και την αλήθεια σου κάθε νύχτα.
«με δεκάχορδο όργανο, και με ψαλτήρι, με ωδή και κιθάρα.
«Επειδή, με εύφρανες, Κύριε, στα δημιουργήματά σου• θα αγάλλομαι στα έργα των χεριών σου.
«Πόσο μεγάλα είναι τα έργα σου, Κύριε! Υπερβολικά βαθείς είναι οι συλλογισμοί σου.»
